Ég hef oft furðað mig á því, og sérstaklega undanfarna daga, hvernig fólk syrgir tap í hlutabréfum. Fyrir mér eru hlutabréfaviðskipti ekkert nema póker. Þú átt eitthvað sem þú leggur í pottinn og síðan áttu einhverja aðra upphæð þegar upp er staðið. Þar á milli áttu ekki neitt. Þó að þú hafir unnið eina hendi átt þú ekki upphæðina sem þú vannst nema þú standir upp á þeim punkti og segir skilið við spilið. Ef þú gerir það ekki þá ertu enn með og næsta hendi þarf ekki að vera jafn lánsöm.

Sem sagt - þeir sem kaupa sér hlutabréf ættu bara að gera það bara vegna þess að þeir hafa efni á að tapa því.

Talandi um tap þá miða margir tap sitt við þá upphæð sem þeir höfðu þegar best gekk í spilinu (þ.e. við hæstu verð á mörkuðum). Það eru ekki raunverulegir peningar nema þú hafir dregið þig í hlé á þeim punkti. Tap miðast bara við hvað þú keyptir þig inn á borðið með og hvað þú áttir þegar upp var staðið.

Þess vegna er það alltaf slæm hugmynd að taka lán fyrir hlutabréfabrask.

Eða eins og skáldið kvað:

“You gotta know when to hold’em, know when to fold’em
know when to walk away, know when to run.

You never count your money when you’re sitting at the table,
there’ll be time enough for counting when the dealin’s done.”

Það er síðan allt annað mál þegar fólki er ráðlagt að leggja sína peninga í hlutabréfaviðskipti án þess að áhættan sé útskýrð fyrir þeim. Slíkt er í besta falli siðlaust og í versta falli glæpsamlegt.

:)
MD