Maður gerir alltaf ráð fyrir að fólk viti allt sem maður veit sjálfur.  Þó að þroskasálfræðin segi að það alist af manni snemma á ævinni þá held ég að það eimi ennþá af því í okkur öllum að gera ráð fyrir að við deilum sameiginlegri þekkingu. Að eitthvað sem okkur þykja sjálfsögð sannindi séu það fyrir alla.

EItt sem mér finnast sjálfsögð sannindi er munurinn á sálfræði og sálgreiningu.  En fyrir ykkur hin sem hafið ekki notið þess eins og ég að lesa Grunbaum þá ætla ég að gefa ykkur smá innsýn og nokkra linka til að kynna ykkur málið betur.

Sálfræði er vísindagrein sem fæst við að rannsaka heila og hátterni. Undir þennan hatt fellur meðal annars skynjun, persónuleikasálfræði, félagssálfræði, þróunarsálfræði og mannháttafræði (var að læra þetta orð!) sem ég hef sérhæft mig í.

Það sem flestir þekkja sálfræði sem er klínísk eða meðferðarsálfræði. Þetta er undirgrein sálfræðinnar sem fæst við að hjálpa fólki í gegnum áföll og kenna því að fást við lífið.  Það eru til ýmsar kenningar um það hvernig er best að standa að því en margítrekaðar rannsóknir hafa leitt í ljós að hugræn atferlismeðferð skilar bestum árangri.  Ein önnur leið sem fólk beitir í þessum tilgangi er sálgreining.

Sálgreining á rætur sínar að rekja til kenninga Freud um sjálfið.

Ekki verður dregin fjöður yfir að Freud var mjög áhrifamikill fyrir sálfræðina, hann kynnti meðferðarsálfræði inn í sálfræðina sem fram að því hafði einkum fengist við skynjunarsálfræði. Það verður hinsvegar ekki heldur dregin dul á að engin vísindaleg rök hafa fundist fyrir kenningum hans og meðferðin sem byggir á henni hefur í besta falli gefið jafn góða raun og spjall milli vina.

Það skal haldið til haga að ég er alin upp í mjög atferlismiðaðri sálfræðideild.  En í mínum sálfræðihroka jafnast sálgreining á við stjörnuspeki eða önnur hjávísindi.

:)
MD