Nú veit ég ekkert um peninga og hefur bæði þeim og mér þótt best að hafa sem minnst samneyti við hvort annað sem lýsir sér fyrst og fremst í því að ég reyni að losa mig við þá um leið og ég kemst yfir þá. Þetta er aðalástæðan fyrir því að ég er ekki fyrsta bankastýra á Íslandi.

Þess vegna ætti ég að segja sem minnst um ástandið.

En mig langar að stinga að ykkur observation sem er svona mín upplifun af íslenskri hagstjórn. Henni má lýsa með sínusbylgju:

Ég er nefninlega eldri en tvævetur og eftir að ég hef komist á fullorðinsár hef ég tekið þátt í tveimur hæðum (sumir vilja nefna þetta bólur) og einni lægð í efnahagskerfinu. Ég skil svo mikið í fréttunum að vita að núna erum við einhversstaðar nálægt botninum í sínusbylgjunni minni fínu. Og af því að ég hef upplifað það sjálf tvisvar þá veit ég að fljótlega á eftir botninum er náð kemur uppsveiflan. Og þar sem ég veit að ég get ekki nokkurn skapaðan hlut gert í málunum þá bara bíð ég þolinmóð eftir að mér verði kippt upp aftur. Rétt eins og ég vissi þar sem ég sat á toppnum á bylgjunni í risapartýi þar sem Magni og Dilana léku undir dansi fyrir, ó, svo stuttu síðan, að nú væri bara ein leið og hún væri niður á við.

Aðhvarf að miðgildi (regression toward the mean) heitir það.

Þetta er kannski ekki sérstaklega skarpskyggnt mat á ástandinu en þetta er mín hugmynd (mental model) um það hvernig efnahagskerfið virkar. Og ég er bara farþegi í þessum rússíbana.

En það eru fleiri fyrirbæri sem má lýsa á sama hátt. Sveiflukennt skap þess sem þjáist af geðhvarfasýki tekur sínar hæðir og lægðir. Og þó að svartnættið neðst í bylgunni sé yfirþyrmandi þá eru margir þeir sem þjáðst af geðhvarfasýki ekki tilbúnir til að fórna ofsagleðinni á toppnum með því að taka lyf.

Þarna finnst mér við geta fundið aðra samlíkingu við íslenska hagstjórn. Við erum ekki tilbúin til að taka geðstýrandi lyf (þ.e. binda taum okkar við stærri efnahagskerfi eins og Evrópusambandið eða Bandaríkin) því að þá fengjum við ekki að njóta vímunnar í maníunni.

En hvað finnst farþegunum í rússíbananum? Viljum við sigla lygnari sjó eða sækjum við í adrenalínkikkið? Er það ekki það sem við ættum að taka afstöðu til í næstu kosningum?

:)
MD