Þó það sé altalað að við systurnar höfum engan húmor þá stóð ég mig að því um daginn að lesa grein um húmor. Greinin var í Tímariti Morgunblaðsins og var mjög merkileg. Þar var fjallað um hina gömlu þrautreyndu formúlu:

Tragedía + Tími = Kómedía

Var farið yfir stærstu tragedíur síðari tíma og velt upp spurningunni hvenær við mættum fara að hlæja að þeim. Hvenær má fara að því að hlæja að 11. september 2001? Hvenær má fara að hlæja að flóðbylgjunum í Indónesíu? Hvenær má fara að hlæja að snjóflóðunum? Mjög flottar pælingar og góð grein.

Hugmyndin um húmor var rædd, hvernig viðhorf og hugmyndir um ‘normal’ hegðun skína í gegnum húmorinn. Hvernig við fjöllum um ákveðna þjóðfélagshópa og hegðun þeirra. Hvernig við megum segja allt í brandara sem ekki má segja upphátt. Í brandara þarf maður ekki að vera pólítískt rétthugsandi, tillitsamur eða aumingjagóður. Klassíkt dæmi eru náttúrulega Hafnarfjarðarbrandarar.

Eins og höfundur greinarinnar, Sigurbjörg Þrastardóttir, segir sjálf eru þeir fyrst og fremst græskulaust grín sem hefur lítið með upprunann að gera. Hafnfirðingar skilja þetta og taka það því ekki nærri sér að það sé hlegið svoldið að þeim.

Allt öðru máli gegnir þó með ljóskurbrandara samkvæmt höfundi. Þeir eru rætnir og í þeim býr andstaða við jafnrétti og kvenfyrirlitning.

Uh…

Það má sem sagt gera grín að Hafnfirðingum. Samkvæmt greininni má m.a.s. gera grín að atburðunum 11. september, lituðu fólki, Eþíópíubúum, samkynhneigðum og fólki vegna trúar þeirra. En ekki ljóskum. Alls ekki ljóskum.

Eh…
Read the rest of this entry »