Á þessum stutta tíma sem við vorum í Atlanta fengum við að kynnast því sem við köllum atlanska þjónustulund. Á bara 2 sólarhringum fengum við að bíða 2x í meira en klukkutíma eftir drykkjum. Þjónustufólk gargaði á okkur ítrekað eða ignoraði það sem við sögðum.

Gott dæmi var á fína veitingastaðnum þar sem við fórum út að borða til fyrir tónleikana. Eftir að hafa fyrst beðið eftir drykkjum í góðan klukkutíma og eftir mat í meira en hálftíma kom maturinn kaldur. Þegar ég kallaði á þjóninn og sagði “The food is cold” þá átti hann þetta gullna svar: “OK”. Við vorum svo rukkuð fyrir bæði mat og drykki!

Hótelrútan sem við þurftum að grípa á sunnudagskvöldið stoppaði úti á miðri götu þegar við veifuðum henni og tilkynnti okkur að þetta væri ekki stoppustöð og rauk svo áfram (ég veit ekki af hverju hún kippti okkur ekki bara með fyrst hún var stopp á annað borð). Og þegar við loksins fundum hana var hún full.

Hótelið sem við gistum á átti handa okkur farangurslausa fólkinu tannbursta en ekkert tannkrem og hafði ekki einu sinni vit á að benda okkur á að það fengist í hótelbúðinni sem opnaði klukkan 9.

Það var eiginlega ekkert hægt að gera nema hlæja að þessu. Ferðin leystist upp í einn langan farsa og óhætt að segja að við höfum ekki hlegið svona mikið lengi. Sem er hollt. Og verður lengi í minnum haft. En við þurfum ekkert að fara þangað niðureftir aftur.

:)
MD

Það eru til þeir sem vísa af væntumþykju til Atlanta sem ‘Hotlanta’ því að það getur orðið heitt þarna í suðrinu. Ójá, það var alveg heitt en aðallega var okkur heitt í hamsi.

Planið var að eyða sem stystum tíma í Atlanta, rokkstjörnu hopp til móts við rokkstjörnu. 30 tímar ‘to do Atlanta’. Sannast sagna þá fannst okkur það alveg plenty í gær þar sem við fórum að tygja okkur út á flugvöll upp úr 5 til móts við 19:05 flugið. Gay Pride var í heimsókn og það virtist nú vera líflegasta fólkið í Atlanta, að vísu heimsóttum við ekki Kóksafnið og gerðum okkur ekki ferð yfir á Georgia Tech campusinn.

En sem sagt, um hálf 6 leitið í gærkvöldi tékkuðum við okkur inn í flugið til NY. Stuttu síðar var mjög ljóst að það flug myndi ekki fara á réttum tíma. Þrumum og eldingum hafði rignt yfir hommablótið (að sögn innfæddra sýndi Guð almáttugur þar með vanþóknun sína (!)) og öllu flugi frá Atlanta hafði seinkað. Hófst því bið á Atlanta flugvelli. Fyrst var fluginu frestað um 2 og hálfan tíma síðan 1 og hálfan í viðbót. Við sýndum yfirmáta stillingu, höfðum talsvert fyrir því að ná sambandi við internetið og höfðum ofan af fyrir okkur. Rétt fyrir 10 fórum við í gegnum öryggistékkið og hófum vakt við hliðið.

Þeir sem hafa ferðast með mér vita að neurotíkin í mér kemur skýrt fram þegar ég ferðast. Ég er eiginlega ekki róleg fyrr en ég er komin upp í vél. Eitt tangarhaldið sem ég hef haft til að halda mér rólegri er að eftir tékk-inn getur vélin ekki farið án manns - farangurinn er um borð og enginn farangur má fljúga án farþega. En samt sátum við vaktina um hliðið og líktumst helst meerkats að fylgjast með hliðinu.

Okkur þótti heldur undarlegt, svona 15 mínútum eftir að vélin átti að vera farin að boarding var ekki hafið svo Hjalli fór og tékkaði á skjánum. Og það var þá sem við uppgötvuðum að okkur hafði tekist eitthvað sem okkur hefði aldrei tekist ef við hefðum verið að ferðast ein. Hvernig heildin er ekki það sama og summa partanna. Okkur hafði tekist að missa af fluginu. Það hafði nefninlega farið framhjá okkur að flugið okkar var flutt af hliðinu á allt annað hlið. Og AirTran er ekkert að kippa sér upp við að fljúga með farangur án farþega. This will work wonders for my travel neuroticism.

Um miðnætti vorum við því tékkuð inn í 13:30 flugið frá Atlanta til NYC af sérstaklega þægilegum starfsmanni AirTran sem horfði á okkur þrjú yfir lesgleraugun sín og skildi hvernig við gátum setið innan við 10 metra frá hliðinu og misst af vélinni. Hún rukkaði okkur ekki einu sinni fyrir. Takið eftir þessari óvenjulegu þjónustulund en það er efni í aðra sögu.

Þrátt fyrir ad konan vaeri öll af vilja gerd var Hrönn tékkud inn sem Bryant/Samuel.

Upp úr 12:00 í dag vorum við mætt á hliðið og bara svona til að tappa aðeins af taugaveikluninni í mér spurði ég starfsmanninn sakleysislega: “When will you start boarding the 1:30 to LaGuardia?”.

“That flight has been cancelled, m’am.”

Fór þá um mannskapinn og héldum við að nú væru örlög okkar ráðin: Við myndum bera beinin á Atlanta-flugvelli.

Starfsmaðurinn sá að okkur var ekki rótt og tékkaði okkur inn í næsta flug, 14:53 til LGA. “But expect delays.” (Þrumuveðrið var s.s. komið til NY). Stuttu seinna var áætlaður brottfarartími 15:44 og ekkert að gera nema að finna barinn. Sem fannst.

Það var bara fyrir árvökul augu Jason, vinar Hrannar, sem við uppgötvuðum í tíma að áætluðum brottfarartíma vélarinnar var flýtt yfir á réttan brottfarartíma og við vorum komin um borð í vélina rétt fyrir 15:00. Fyrst thurftum vid bara ad fá nyjan boarding passa fyrir Hjalla sem var tékkadur inn sem Alexis/Weber. Airtran virdist ekki heldur kippa sér upp vid ad vera med rangan farthegalista.

“We would kindly ask passengers to take their seats as soon as possible, please” gall í kallkerfinu þegar við vorum rétt sest, “or we will be facing a 2 and a half hours delay.”

Þetta var meira en Google starfsmaðurinn sem ekki var enn mætt í vinnu þoldi. “For krisssake take your seats, ppl!”, hvatti Hrönn farþegana. Sem af einskærri hræðslu skutluðu sér í næsta lausa sæti og loksins, Loksins, LOKSINS vorum við laus frá HAT-lanta.

:)
MD

Ég er búin að vera á innravefs námskeiði í San Francisco og það er búið að vera alveg stórkostlegt.

Í fyrsta lagi var þetta þrusunámskeið og ég er svoleiðis að bresta af hugmyndum og metnaði fyrir hönd innra vefs Símans.

Í öðru lagi er San Francisco frábær borg. Ég er búin að rölta hérna um tvö kvöld í dýrlegu veðri og ég get ekki beðið eftir að taka heilan túristadag á morgun!

Í þriðja lagi er ráðstefnuhótelið, Intercontinental Mark Hopkins, alveg bilað og það varð mér til happs að þeir móðguðu mig fyrsta kvöldið með því að vera búnir að láta herbergið mitt þegar ég kom. Mér var komið fyrir á Marriott hótelinu hérna við hliðina (sem er eins og Holiday Inn miðað við þetta hótel) og síðan hafa þeir ekki getað beðið mig afsökunar nóg. Ég fékk herbergi á 17 hæð, herbergi sem er partur af forsetasvítunni. Hún er hérna við hliðina á og það er innangegnt. Forseti Filipseyja er einmitt í forsetasvítunni núna. Baðherbergið er á stærð við íbúðina okkar á Framnesveginum með baðkari og sturtuklefa sem er svo stór að það eru tveir sturtuhausar í honum. Og í gærkvöldi fékk ég ávaxtabakka með innilegri afsökunarbeiðni frá hótelstjóranum.

Ekki ónýtt.

San Francisco er merkileg borg. Hérna eru t.d. algeng 4x Stop gatnamót þar sem allar akreinar eru á stöðvunarskyldu og svo er það bara spurning um að semja um hver fer næst. Gangandi vegfarendur verða að vera vakandi fyrir þessum samningaviðræðum. Hérna er einhvernveginn gott andrúmsloft. Litskrúðugt mannlíf og sterk samfélagskennd. Ég datt inn í bókabúðina City Lights áðan þar sem var gestum var boðið að “Have a seat and read a book”. Þessi bókabúð/forlag er fornfrægt og var víst helsta virki Beat-skáldanna sem náttúrulega bjuggu hér. Þarna er bókum ekki raðað eftir Dewey heldur raðað eftir áhugasviði starfsmanna eins og Emotional aesthetics sem innihélt bækur um auglýsingahönnun (í mjög breiðum skilningi þess orðs). Sálfræðihillan innihélt bara bækur eftir/um Freud og Jung. Afgreiðslufólkið spilaði svo tilraunakenndan jazz að ég hélt á tímabili að það væri köttur fyrir aftan afgreiðsluborðið að skerpa klærnar á krítartöflu. Þetta voru svo pirrandi hljóð að ég mátti hafa mig alla við að spyrja þau ekki um bækur eftir Björn Lomborg í strákskap mínum (vistfræðibókahillan bauð upp á það ;) ). Ég stóðst þó ekki mátið og keypti mér bók.

Það er svona jazz-bragur á þessari borg svo ég er að hugsa um að fara að koma mér á hótelbarinn þar sem spilaður er lifandi jazz á hverju kvöldi en barinn er á hæðinni fyrir ofan mig og státar af stórkostlegu útsýni.

:)
MD

*Með tilvísan í Scott McKenzie en ekki Todmobile

Einn af hápunktum ferðarinnar til Úganda og Rúanda var að rafta 35 kílómetra við upptök Nílar. Áin er gríðarlega vatnsmikil á þessum punkti og fórum við í gegnum nokkrar flúðir sem flokkast af 5tu gráðu.

Með hópnum fylgdi myndatökumaður sem tók myndir af öllu saman og fengum við leyfi hans til að birta myndefnið.

Brot af því besta frá öllum hópnum

Team Iceland

Fyrirtækið sem rekur þetta raftfyrirtæki og gististaðinn sem við gistum á nýtir hagnaðinn af starfseminni í að byggja um samfélagið í kringum staðina.
:)
MD